|
Siberian
Husky
Klub
voor
Nederland
|
|
De eerste sneeuw viel deze winter op dinsdag 28
oktober, enkele dagen voor het eerste weekend van november, waarop deze
traditiegetrouw behoort te vallen. Deze eerste witte lading verdween volgens
dezelfde traditie al weer snel. Later of zelfs veel later komt dan de ‘echte
sneeuw’, die viel dit jaar op 15 november, echte ‘blijfsneeuw’. Dat is
vroeg vergeleken bij andere jaren. Dankzij eindeloos werken aan de trail (uren
en nog eens uren hakken en knippen, trappen en treden – op sneeuwschoenen) en
het voortdurend bijsneeuwen, kon de training van de honden op 25 november
beginnen. Het logboek vermeldt als vroegste eerste trainingsdag in de afgelopen
jaren 18 december. Voor de trails is het goed dat er af en toe sneeuw
bij valt, anders wordt het oppervlak te hard. Voor de speelwei (niet rechthoekig
maar rond, want de honden rennen niet in haakse bochten) is dat sneeuwen ook een
goede zaak. Want dat prachtig witte veld wordt door de honden steeds opnieuw
weer omgetoverd tot een zee van porties citroenijs met chocolade toefjes; die
toefjes brengen we naar de mesthoop, het citroenijs wordt dus gelukkig
regelmatig met de witte mantel der liefde bedekt. De hagelwitte sneeuwhoenders drukken zich plat
tegen de sneeuw als je met je team aan komt zetten. Ze hopen aangezien te worden
voor een sneeuwbal om zo met rust gelaten te worden. Kom je dichterbij dan
kiezen ze eieren voor hun geld en vliegen ze onder hevig vleugelgeklap
razendsnel weg, vlak boven de grond. Beschikt de kerstman over een slee met
vliegende rendieren, wij moeten het doen met een slee met honden, die die
vliegeigenschap gelukkig missen, anders zouden ze zeker de achtervolging
inzetten. Polarisraketten komen plotseling rechtstandig uit
het water omhoog, gelanceerd vanaf een onderzeeboot. Je staat raar te kijken op
je slee als er om je heen ineens tien tot twintig zwarte voorwerpen als een
soort zwarte polarisraketten uit het niets rechtstandig omhoog schieten. Wat
blijkt: het zijn korhoenders die een hol in de sneeuw graven waarin ze zich
schuilhouden. Ze hebben je door hun diep in de sneeuw verscholen verblijf pas
laat in de gaten en vliegen zodoende vlak bij het team omhoog. Dit fenomeen heb
ik nu twee keer meegemaakt, waarbij een van de korhoenders zo ongeveer mijn
leidershond omver vloog. Dat gaf nogal wat consternatie, en deze normaal
gesproken gezagsgetrouwe hond viel even uit z’n rol, een luide brul bracht hem
tot bezinning en het span vervolgde zijn weg. Kerstlinten.
Zweden staat helemaal vol kerstbomen; het zou
prachtig zijn ze in de Kersttijd allemaal te versieren, maar dat is wel een erg
grote klus. Bovendien waren de Kerstlinten in alle winkels op. Toch zou ik op
z’n minst de routes die meter voor meter met bijl en snoeischaar op de natuur
zijn veroverd met die rode linten willen opvrolijken. Bovendien is dan volgend
jaar te zien waar de sledehondenroutes lopen. Gelukkig brachten vrienden uit
Nederland nieuwe linten mee, zodoende zijn er toch enkele stroken in de Zweedse
bossen waar een Kerstsfeer heerst. Zweedse
regelontduikologie Wie de Nederlandse regelzucht niet langer kan
verdragen en ten einde raad uitwijkt naar het Want je kunt daar zonder enig probleem een huis
kopen en bewonen, je mag reinigingsrechten betalen, evenals allerlei
belastingen. Maar probeer geen mobiele telefoon aan te schaffen, althans geen
kaart van een Zweeds telecom bedrijf. Daarvoor heb je namelijk een
persoonsnummer nodig, zoiets als wat in Nederland vroeger het SOFI nummer werd
genoemd. Dus wat gebeurt er: je koopt zo’n kaart op
andermans naam. Degene op wiens naam dit bij mij gebeurde, werd ’s zomers
benaderd waarom in die periode niet werd gebeld ……. Paarden
op de trail Niet te geloven: twee paarden op de trail voor ons
en dat in de middle of nowhere. En ze hebben nog grote geweien ook! Dat moeten
geen paarden maar elanden zijn. En hoewel we dit jaar onderweg overal sporen
zien en die reuzenbeesten hier en daar de trail behoorlijk vernielen, hadden we
ze nog niet in levende lijve aanschouwd. Het wordt tijd dat ze toegeven aan hun
instinct en koers zetten naar de Botnische Golf waar de sneeuw minder diep is en
ze hun poten dus niet zo hoog op hoeven te tillen. Hyls
Heeringa
(illustratie: Hyls Heeringa)
|
Bijgewerkt op: 17 jun 2010 |