Siberian Husky Klub voor Nederland 

De keurmeesters aan het woord:

Ali Koops:

Ik wil graag beginnen met de Siberian Husky Klub voor Nederland van harte bedanken voor de uitnodiging om ons mooie ras te keuren in het jaar van jullie 40-jarig jubileum.

Ik ben natuurlijk voor het eerst in contact gekomen met husky’s in Nederland, voordat ik 29 jaar geleden naar Engeland verhuisde. In die tijd waren er erg veel heel mooie Siberians in Nederland; veel uit de Alaskan Anadyr kennel. In die periode hebben wij ook twee honden geïmporteerd uit Nederland. Een van Lau en Els van Leeuwen en een van Nancy van Gelderen-Parker. Die twee honden hebben een heel sterke invloed gehad op onze honden, omdat ze zowel geweldige werkhonden waren maar - hoogst belangrijk -ook een geweldig rastypisch waren. Ik had dus heel hoge verwachtingen van de Nederlandse Siberians, die ik zou gaan keuren.

Helaas was ik erg teleurgesteld in mijn algemene indruk op de show. Ik zag weinig echte typische hoofdjes. Bouw en beweging, die natuurlijk erg met elkaar in verband staan, waren ook niet zo goed als ik gehoopt had. Bij sommige van deze had dat te maken met te weinig conditietraining. Een behoorlijk aantal honden was ook koehakkig.

Maar ik wil niet alleen maar negatief overkomen, er waren ook heel mooie honden bij. Maar het kan moeilijk zijn om de hond met de beste kop, bouw, beweging en conditie allemaal in eenzelfde hond te vinden! Ik hoop dat alle mensen die nog vrij nieuw zijn in ons prachtige ras, de tijd nemen om wat foto’s te gaan kijken van jaren geleden. Ik hoop, als ik ooit nog eens terug gevraagd wordt om weer te keuren, dat ik dan het oude bekende type weer zie.

Nogmaals van harte bedankt voor alle gastvrijheid en ik hoop dat ik een niet te grote teleurstelling was voor alle clubleden.

Langs deze weg wil ik de SHKN en exposanten bedanken voor een interessante en gezellige dag. De weergoden waren ons goed gezind en alle keuringen konden buiten plaatsvinden. Voor de vaak wat onwennige honden is het een voordeel om buiten beoordeeld te kunnen worden. Het was te merken dat een groot aantal honden niet gewend was om geshowd te worden en ik wil dan ook eigenaren vragen om wat tijd aan ringtraining te besteden. Het is jammer voor zowel exposant als keurmeester als een hond zich totaal niet wil tonen.

Ik keurde 45 reuen en mijn algemene indruk was dat van een gemêleerd gezelschap van de meest uiteenlopende types. Er waren relatief weinig honden die een ‘Uitmuntend’ kregen toebedeeld. Enkele honden zaten tegen een ‘Uitmuntend” aan, maar óf hun gangwerk rammelde óf hun anatomie en daardoor bleef het bij een ‘Zeer Goed’.

De honden met een uitmuntende beoordeling waren van goede kwaliteit. De twee winnende reuen hadden een mooi algemeen voorkomen, waarbij mijn uiteindelijke CAC-winnaar bij vlagen meer ruimte in zijn pas liet zien, wat voor mij de doorslag gaf.

Van de 45 te beoordelen reuen onthield ik kwalificatie aan 7 en dat is veel op een relatief gering aantal honden. Hiervoor waren uiteenlopende redenen, waaronder: ontbreken van testikels en kreupelheid door operatie, agressiviteit, a-typisch voorkomen, schuwheid, waardoor gangwerk en tanden niet te controleren waren en in twee gevallen was de hond zo mager en in slechte conditie dat een rechtvaardige beoordeling onmogelijk was.

In het laatste geval, vraag ik mij af hoe iemand het zijn honden kan aandoen ze in een dergelijke erbarmelijke toestand te houden. Een wezenlijk onderdeel van een goede hond is een optimale conditie, hoe kan hij anders zijn taak als werkhond uitvoeren? Voor mij overschaduwden deze gevallen een anders gezellige en geslaagde dag.

Bij de eindkeuring voor de Best in Show, sloot ik mij aan bij de keus van collega-keurmeester Ali Koops. Haar winnende teef was meer parallel in de achterhand en had een sounde bouw met goede substantie en lichaamsverhoudingen.

Tot slot: Het was inmiddels 11 jaar geleden dat ik de SHKN clubmatch keurde. Ik herinner mij van de show in 1998 dat de kwaliteit van de honden hoog was en het type homogeen. Ik zag toen veel honden die aan de rasstandaard voldeden. Na de clubmatch van dit jaar, zit ik helaas met een ander beeld. Ik zag dit jaar weinig honden die aan het ideaalbeeld voldoen en vond dat het type weinig homogeen was. Er waren extreme sprinthonden en er waren honden die de tegenovergestelde kant van de schaal representeerden. Deze hadden korte opperarmen en grove lichamen. En, in een aantal gevallen, leken de honden een melange te zijn van twee uitersten zonder dat dit het ideale type gaf.
Voor mij die dit jaar - net als de SHKN - een 40-jarig jubileum binnen het ras vier, was het tamelijk ontnuchterend om te zien hoezeer het Nederlandse type veranderd is in de laatste jaren.

Nederland speelde in de jaren ‘70 een prominente rol voor de Siberian Husky in Europa. Er kwamen vele goede, typische honden uit Nederlandse kennels naar Scandinavië. Eén van mijn basishonden kwam uit de Kolyma kennels van Lau en Els van Leeuwen en zij is nog steeds in al mijn honden vertegenwoordigd. Zij was tevens de moeder van mijn eerste tentoonstellingskampioen.

Een goedgebouwde Siberian Husky is voor mij nog altijd de mooiste hond die er bestaat.

Talitta of Kolyma was zo’n hond.

Dank aan de organisatie van de clubmatch en het ringpersoneel, collega-keurmeester Ali Koops alsmede aan alle exposanten die de moeite namen om te komen en hun honden in goede conditie stelden.

Karsten keurde 1 week later de Clubmatch van de Zweedse Siberian Husky Club waarvoor 199 honden waren aangemeld. Voor een overzicht van de resultaten zie:

http://www.siberianhusky.se/Utstallningar/Utstallning2009/Bjurs2009/Bjurs2009.htm

[ Home ] [ Omhoog ] [ Welkom bij de SHKN ]

Bijgewerkt op: 28 okt 2009