Siberian
Husky
Klub
voor
Nederland
|
Siberian
Husky
Klub
voor
Nederland
|
|
WOLVEN Vroeger luisterden
de Amerikaanse Eskimo’s naar het gehuil van wolven. Aan de hand daarvan konden
ze een schatting maken van het aantal rendieren en wisten ze of de jacht goed
zou worden. In Europa betekende
datzelfde gehuil gevaar en veroorzaakte het angst.
Ongeveer 40 miljoen jaar geleden
leefde in Noord Amerika de oudste voorouder van de wolf en de katachtigen, Miacis.
Tien miljoen jaar later verscheen Hesperocyon.
Tot in Europa heeft men een groot aantal fossielen gevonden van deze eerste
hondachtige, die gelijkenis vertoonde met de genetkat. Tomarctus,
eveneens een voorouder van de hondachtigen, leefde 10 miljoen jaar geleden. Er
werden slechts schedels en tanden van gevonden, maar paleontologen beweren dat
de poten met vier aaneen gegroeide vingers sterk overeenkwamen met die van de
huidige Canidae. Algemeen ziet de wetenschap de
wolf als de meest waarschijnlijke voorvader van de huishond. Vaststaat dat in de
steentijd, de mens een hond (canis) als huisdier had. Zowel in de Verenigde Staten als in Europa
heeft men bij opgravingen 9000 tot 14000 jaar oude beenderen gevonden. Talrijke studies over de
kruising van de wolf met de poedel, jakhals of coyote hebben aangetoond dat een
goed geleide selectie nieuwe rassen kan opleveren. Het domesticeren heeft
belangrijke veranderingen veroorzaakt in de inwendige organen en de zintuigen,
die hun scherpte verloren. De hersenen werden 69% lichter dan die van de wolf.
De hond is er niet minder intelligent door, maar heeft zich aangepast aan het
huiselijk leven. “Teruggekeerd tot de natuur” vertoont hij veel gelijkenis
met de wolf. Wolven jagen met de neus in de wind. Een wolf jaagt wanneer hij
honger heeft. Afhankelijk van het jaargetijde en de grootte van de prooi doet
hij het alleen of in een troep of pack. Ze jagen niet zoals honden met de neus
laag boven de grond, maar met de oren gespitst en de neus in de wind, alert op
geuren en geluiden die hen al met een lichte bries bereiken. Een wolf kan de
geur van een eland over een afstand van ongeveer 300 km waarnemen. Hij blijft
dan stokstijf staan met de neus in de richting van de prooi. Op dat teken heffen
de andere de kop op om de geur te onderzoeken. Daarop beginnen ze allen met de
staart te kwispelen en rond te springen. Vervolgens besluipen ze, ondanks de
opwinding geruisloos, tegen de wind in de prooi zo dicht mogelijk. Het grootste deel van het gedode
dier wordt ter plekke verslonden; een wolf eet 9 tot 10 kg vlees per maaltijd.
Op de kleinere dieren jaagt de wolf solitair. Ook vist de wolf in ondiepe
wateren, waarbij hij de vissen soms, liggend aan de oever, met zijn poot uit het
water slaat.
Het leven van de troep wordt
altijd bepaald door de persoonlijkheid van het leidende paar. Meestal is dat
vier of vijf jaar oud. De verdwijning van het vrouwtje veroorzaakt geen ernstige
verstoring. Bij de dood van het mannetje verliest de troep echter zijn samenhang
en valt dan dikwijls uit elkaar. Hoe dominanter een “goede” leider is, hoe
vriendschappelijker en minder agressief de verhoudingen binnen een pack zijn.
Een individu schijnt niet alleen leider te worden door leeftijd, kracht en
agressie. Zijn overwicht berust veel meer op een gedrag dat zó vastbesloten is,
dat het de samenhang binnen de troep versterkt. Alleen leiders krijgen jongen. Aan het eind van de winter is
het vrouwtje drie weken loops. De hiërarchie wordt dan versterkt en is door de
overheerste mannetjes moeilijk te aanvaarden. Eén enkel vrouwtje laat zich
dekken en om dat recht wordt door de anderen gevochten. Dikwijls is de strijd
tussen de mannetjes zeer hevig. Wolven maken elkaar met een
verbazingwekkende tederheid het hof. Ze bedienen zich van een zeer expressief
liefdesritueel: kussen op de hals, geknabbel met de lippen en likken over wangen
oren en hals. De wolvin schuurt zich tegen het mannetje; ze legt haar poten op
zijn rug of haar kop op zijn schouder. Gezamenlijke zorg voor de welpen De jongen staan onder de hoede
van de ouders en de gehele troep. De eerste weken houdt echter alleen de moeder
zich met hen bezig. De partner en de andere wolven brengen eten naar het hol.
Haar deel van de buit krijgt de wolvin in hele stukken vlees uitgebraakt. Zo
leren de welpen en de troep elkaar geleidelijk kennen. Al snel leren de welpen
huilen en grommen om hun voedsel op te eisen. Vanaf die tijd gaat de wolvin weg
om te jagen of te rusten; de welpen worden toevertrouwd aan de zorgen van een
mannelijke of vrouwelijke beschermer, die over hen waakt en met ze speelt.
Als de jongen niet eten of
slapen spelen ze met elkaar, met steentjes of met bladeren. Ten opzicht van de
volwassen dieren zijn het echte plaaggeesten. Deze zijn echter buitengewoon
tolerant wanneer de welpen aan hun lippen hangen of op hun rug klimmen. Als ze
twee maanden oud zijn, komt er een eind aan het geduld van de volwassen wolven.
Echter ook als ze al bijna volwassen zijn, spelen ze nog veel. In het spel met
de volwassen wolven leren ze de hiërarchie te respecteren, maar ook het
uitwisselen van tederheden. Gehuil contactmiddel met andere wolven. Iedere troep bakent een gebied
af, waaruit “vreemde” wolven worden verdreven. Ieder dier markeert met urine
of uitwerpselen de grenzen van het territorium en de routes. De wolven hebben een uitgebreide
code voor gedrag, houding en mimiek. Als twee wolven uit dezelfde troep elkaar
tegenkomen, toont de belangrijkste zijn rang. Om elkaar te herkennen besnuffelen
wolven elkaars kop en achterlijf. Een blik doorstaan wordt als een provocatie
opgevat. De wolf gebruikt zijn stem op
vijf manieren. Het meest karakteristieke is het huilen, dat meer dan acht km ver
kan dragen. Ze doen dit slechts sporadisch, meestal voor of na de jacht. Zo
maakt het pack zijn aanwezigheid kenbaar aan naburige troepen. Er kan echter ook zonder
aanwijsbare reden, zuiver om het plezier, worden gehuild. De wolf blaft
(Uittreksel uit: De
Siberische Taiga – GvdB)
|
Bijgewerkt op: 21 jun 2010 |
Dominant paar bewaart harmonie in de troep.
Welpen zeer speels
